|
|
Afspraakje met een collega wijnblogger en vriend.
Proef een keer…
Blind uiteraard.
Yes I like it!
Mijn neus dook in een glas dat me deed glimlachen, altijd een goed begin.
Een dosis rood en zwart fruit, in toom gehouden door mineraliteit. Tegelijk ook verleidelijk zuiders gekruid. Een boeiende, elegante neus en een glas ook, dat mij verraste door de kracht die erin zat. Tannines die van zich lieten spreken, maar op een zachte, rijpe, aangename wijze – zoals ik ze graag heb dus.
Wijn waaraan je merkte: hier is over nagedacht.
Mijn gokpoging: spanje of zuid frankrijk kregen als antwoord:
‘Vind je het lekker?’
‘Ja, absoluut.’
‘Ik heb je toch beloofd van je een keer een lekkere … bordeaux te laten proeven?’
Bij deze … he did it!
Bij deze … een grote grazie!
De roze capsule rond de fles catapulteerde me een aantal jaren terug, naar een proeverij met Le Pléiade – 6 jonge wijnbouwers uit Bordeaux. En dat roze … tuurlijk was de wijnmaker een vrouw 
Juliette Bécot maakt mooie bordeaux!
Just try it!
Nog een andere fles ging open.
Lichtrood met een neus vol fris rood fruit, wat tabak, wat groene paprika. Alweer intrigerend rood in mijn glas.
Een stevige dot uitdrogende tannines maar zeker niet van die kleine monstertjes die je mond en tanden teisteren. Nee hoor, fluwelen krachtpatsers omhult door zomers rood fruit en wat me nog het meeste opviel: een sappig zomerkriekeneinde.
Spätburgunder, pinot noir of cabernet franc?
Niet gefilterd en ‘zonder’ sulfiet gemaakt waren de tips en Olaf wou me de goeroe van deze wijnmaker niet onthullen want dan zou ik het weten… Sommige mensen overschatten zwaar mijn wijnkennis!
‘t Bleek cabernet franc te zijn uit de Loire. Van Didier Chaffardon. Zijn goeroe: Mark Angeli, DE man die bio-dynamie op de wijnkaart zet in dit stukje Frankrijk.
Nog nooit van deze mannen gehoord, maar gelukkig heb ik vrienden die niet te beroerd zijn om hun kennis te delen.
Natuurlijke wijnen en ondergetekende, ‘t gaat niet altijd goed samen. Net als die bdx en ik trouwens. Geweldig dus dat ik een paar wijnmannen heb die voor mij alvast het kaf van het koren scheiden
I’ll remember it!
Met deze, Olaf, dankjewel voor het zo gul delen van zoveel lekkers!
Trouwens, ik heb al een reminder in deze blog gestopt want binnen 2 jaar ben je alvast uitgenodigd om die Chateau Grand Pontet die je me meegaf samen te kraken.
A Presto!
zomaar?
niet echt!
eerder
- omdat er iemand vandaag per sé een grommeltje wou doen over piëmonte
- omdat de reis ernaartoe in april zo – daar zijn geen woorden voor - was
- omdat deze foto al mijn contentement toont
 Pollenzo – Slowfood Academia © HANWT
ach, gewoon omdat ik steeds moet glimlachen om deze foto!
Er zijn van die zondagen dat het lijkt alsof ik echt wel mijn aantal levensjaren tel
Zeker als die zondag na een lekkergevulde zaterdag komt.
Voor de middag
Vier jaar geleden werden we ontroerd door De Olifant en zijn vriendinnetje. De zonen waren toen nog klein, dus een nieuw bezoek van Royal de Luxe aan Antwerpen … daar moesten we naartoe.
Gisterenochtend deden ze het weer, mijn mannen en mij ontroeren. Lees je deze post vandaag – ga dan kijken!
Na de middag
Rond 2 uur werd ik bij Peter verwacht voor een bestuursvergadering van de wijnclub… het werd een klein bacchanaal. Als hoogtepunten voor mij geef ik even volgende glazen mee:
- Charles Lafitte – Orgueil de France – champagne die me genoegzaam doet zuchten
- L’âme soeur van Ogier uit 2006 – côte du rhone waarvan alleen al de naam me glimlachend door herinneringen laat struinen
- en Hermitage van Bernard Chave uit 1997 – of hoe leeftijd en elegantie mooi “slok in slok” kunnen proeven
Ze staan in mijn ‘wat kan wijn toch lekker zijn – lijstje’. Verwend werden we dus door onze voorzitter.
De avond in
Tom wou bbq en ondanks mijn waarschuwing dat ik geen tijd zou hebben om ook maar één helpende hand uit te steken in de namiddag hadden we ‘s avonds vrienden op bezoek!
En Joke … bracht een pracht van een cadeau mee! HET kookboek dat ze zelf maakte: recepten die met smaak en goesting verorberd werden samen met vrienden.
Zondagochtend dus, allez, bijna middag. En lichaam en ziel ontwaken langzaam.
Keuzes liggen voor ons, toch nog een keer naar De Duiker?
Maar, er liggen bergen was en strijk en vooral bergen wijnstudeerwerk.
Niet alleen wacht de eerste module van WSET-diploma maar ook mijn champagnekennis moet dringend aangescherpt…
Een tijdje geleden kreeg ik bericht van CIVC - de nationale kandidaten voor de wedstrijd europees ambassadeur van champagne waren bekend. En dit is het lijstje voor België:
 BELGIQUE :
Kaat DAANS
Professeur à l’Institut Winewise
Fred MARTIN
Professeur d’oenologie à Namur et Gembloux
Bart VAN HONSTE
Conseiller-vins, wine-blogger, professeur à l’Institut Winewise.
Yep! Diegene die mijn leven richting wijncursussen stuurde en ik zijn allebei geselecteerd, we hebben sybille voor een probleem gesteld maar ik wil dan weer bewijzen dat girl power rules
Dus wat moet ik nu?
- naar De Duiker voor een portie ontroering
- mij doorheen mijn was en strijk worstelen voor een portie ‘de ideale huisvrouw’
- of mij verdiepen in wijn-kennis voor een portie zwoegend genieten
Zondagse wijnmama dus, ‘k laat jullie strakjes weten wat het geworden is.
Zomerse zondagen
Het enige wat je ermee kan doen is: genieten met vrienden!
Tijd dus, om de mannen waarmee ik in verschillende formaties doorheen wijngaarden dwaalde een keer uit te nodigen.
Agenda’s werden op elkaar afgestemd, kinderen en eega’s ingeladen, vlees op verzoek meegebracht.
Uitgelaten stemmen en vrolijk gelach vulden al snel onze tuin en wie er zich het oudste gedroeg was al gauw een zonnig raadsel.
BiB also known as Bag in Box
DE oplossing als je een “bébécu” organiseert met vrienden – naar men zegt… blijkbaar heb ik dan de “foute” vrienden. Groot geluk heet dat.
‘t Werd een Barbecue in Bacchus stijl.
En dat laatste bleek, toen de avond tinkelend en twinkelend viel, letterlijk te nemen…
Ragazzi
Wijn was ooit de gemeenschappelijke ‘itch’ maar groeide uit tot 15 groten en kleinen die malkander warm omarmen.
Op nog veel van die mooie dagen, GRAZIE1000!
Eén
Briek leverden we vanmiddag af aan het scoutskamp.
Binnen de kortste keren waren we hem kwijt aan zijn twee-handen-op-één-buik vriend Cas.
Een vriendschap die zich baseert op dezelfde gekke maar vooral fijne humor die deze twee kapoenen delen.
Twee en drie
Otto mocht achter op de vespa bij papa.
A l Italienne gaan kijken naar de Tour… nee zo’n wielerfanaten heb ik niet in huis!
‘t Was eerder om een warme herinnering mee te geven aan de zoon dan om die peloton-zoef van 5 seconden.
Vier
Ik dook met de neus in mijn WSET boek, want we hebben een deadline … en ik wil die halen
‘t Was verdomd moeilijk concentreren op AXR1 en 5BB en Schwarzman en Dog Ridge.
Toch deelde ik een beetje mee in de wijsheid van mijn uitzwermende mannen. Ook ik trok naar de basis – van de wijnstok.
Sinds
- de druifluis rond 1880 een wereldwijde ravage veroorzaakte in de wijngaarden en menig europese wijnboer met de handen in het haar en een kale vlakte achterliet
- men ontdekte dat Amerikaanse onderstokken dit beestje wel te baas kunnen, ze maken immers een beschermlaagje aan zodat, ondanks het geknaag, de stok diepgaandere aanvallen weerstaat
- men leerde om de “europese” druivenrassen op deze amerikaantjes te enten
kreeg dit ondergrondse wijndeeltje steeds meer aandacht, want ja… ook bij planten die naar de zon groeien is een goeie basis belangrijk voor een vrolijke groei en bloei.
Een woordeke uitleg
De keuze van rootstocks (ik vind onderstokken een hopeloos lelijk woord) is afhankelijk van
- de bodem: meer of minder kalk, poreus of niet, droog of niet,…
- de gewenste groei en bloei
- weerbaarheid tegen ondermeer phylloxera of ander ongedierte
Aangezien onze europese vitis vinifera niet meer voldeed werd deze gekruist met amerikaanse rootstocks: v. rupestris, v. berlandieri, v. riparia. tot combinaties die het beste resultaat geven voor dat bepaalde wijngebied.
En eentje om het bij te leren
Axr1: is een kruising tussen V. Vinifera (EU) met V. Rupestris (VS), één van de eerste kruisingen die jammer genoeg niet zo goed tegen de druifluis bestand bleek. Al is het een onderstok die zich goed leent om te enten en vrolijk vele trossen kwaliteitsvolle druiven aflevert.
en zo gaat het nog -tig verder.
of ik al die gegronde leerstof in mijn hoofd krijg… da’s een ander paar mouwen.
Al put ik moed uit volgende aanmoediging:
“Courage girl, courage…. a vine takes several months as well to produce excellent grapes ”
genietend
een vrouw volgens de sommelier van het vorige postje (in 2002).
“wijn is als een vrouw, je kunt ze op het eerste zicht aantrekkelijk vinden, maar die uiterlijke attractiviteit zegt niets over haar persoonlijkheid, haar sociale vaardigheden, haar karakter enozvoort. Idem dito voor wijn. Ook wijn kan je pas beoordelen als je alle facetten bestudeerd hebt: de kleur, de geur, het alcoholgehalte, de tannine …”
men & women
Ik moet altijd lachen met volgende vergelijking: Men are like a fine wine. They all start out like grapes, and it’s our job to stomp on them and keep them in the dark until they mature into something which you’d like to have dinner with.
Maar nog meer om de mannelijke weerwraak daarop: Women are like fine wine. They all start out fresh, fruity and intoxicating to the mind and then turn full-bodied with age until they go all sour and vinegary and give you a headache.
ach
zolang mijn wijnglas er maar in slaagt mij te laten glimlachen…
Deze jamsessie ligt al een tijdje achter ons en dit postje bleef maar ongeschreven.
‘t Is dan ook moeilijk om een zo fijne en verrassende ervaring in woorden om te zetten.
Helemaal als een ‘heilige’ reeds een uitgebreide en lippensmakkende herinnering schreef.
vrienden
Steve van Wineconsult en Peter van Pierre pour les amis vonden elkaar waarschijnlijk ergens tussen bord en glas… (mental note: ik moet het hen een keer vragen) en besloten om hun passies te blenden. Dit stukje had dus heel duidelijk “wijn en spijs” kunnen titelen, maar voor duidelijkheid verwijs ik u graag naar andere blogs.
Voor zover ik beide heren ken, zijn ze allebei naarstig op zoek naar de essentie in hun passie. Wat veel ssies en nogal zwaar op de hand die vorige zin? Wees gerust, het zijn 2 mannen met een hoek af, daarom vervingen ze harmonisch samengaan door “jammen“.
stilletjes
Naarstig zoeken ze naar die eet en drinkcombinaties die je smaakpapillen doen jubelen. Ze hadden het lef om een kritisch publiek uit te nodigen en
…
kregen ze allemaal doodstil rondom de tafel.
Een uitgebreid verslag vind je bij St Etienne, lees even bij hem bij en kom dan terug!
Zo, je bent er weer! Ja, ja, ‘t was lekker op alle fronten ook al kreeg ik een pretoogjes mededeling te verwerken
Mijn wijnenspijs-ideeën beschreef ik al een keer voor de Vlaamse Wijnblogdagen. Ondanks wat Steve beweert blijf ik het erg moeilijk vinden. Maar ik laat me graag op sleeptouw nemen!
eten en drinken
9 gerechtjes en 9 wijnen… en ergens in het begin had ik een ware AHA erlebnis.
De vierde wijn die werd uitgeschonken kon me echt niet bekoren – maar serieus, echt niet!
De Viña Gravonia Crianza 2000, Lopez de Heredia, DOC Rioja blanco, 100% Viura. In mijn proefnotities staat hout wel 2 maal onderlijnd naast de frisse kruidigheid van groene dragon, wat gerookt, wat fleur de sel en een medicinale toets.
Een crianza in wit verblijft verplicht minimum 1 jaar in hout, deze viura kreeg wel 4 jaar een eiken verblijf… eigenlijk viel het dan nog wel mee met het hout in mijn glas. Maar ik moest erop “bijten” en dan is het “not my kind of thing”.
Bij dit glas kregen we op vel gebakken kabeljauw, lamsoor, tapenade van ansjovis, jus van daslook. Het werkte niet en ik was al halverwege mijn beslissing om dan maar alleen te genieten van mijn bord toen Steve langskwam.
“Steve, het werkt niet hoor, het hout in de wijn slaat alles stuk.”
“Wacht” zei Steve en verdween naar de keuken. Een potje met wat ansjovispasta die ook onder de kabeljauw zat en een lepeltje. “Neem eens wat meer van deze ansjovis en proef de wijn dan nog een keer!”
AHA
En ja, dit werkte wonderwel! Door de kabeljauw te combineren met wat meer ansjovis ontstond er een vrolijk debat met de krachtige witte rioja.
Net geen openvallende mond, jubelende smaakpapillen en pretlichtjes in mijn ogen waren het resultaat.
En kijk, daar doen ze het dan voor en ik… ik keek ernaar en genoot!
“Burgundy makes you think of silly things,
Bordeaux makes you talk about them,
and Champagne makes you do them.”
Brillat-Savarin
Een uitspraak die me vanochtend nieuwsgierig maakte naar de mens achter deze woorden.
Monsieur Brillat-Savarin is een fransman die leefde van 1755 tot 1826.
Geleerde, gastronoom en auteur van het boek: La physiologie du goût. Een zoektocht op het net leidt tot volgende conclusie, toch een keer dit boek uit de bib halen!
Deze anekdote ter illustratie van de mens die volgens velen HET referentieboek over smaak schreef: Brillat-Savarin werd ziek en de dokter raadde hem aan een dieet te volgen. Op een dag komt een vriend op bezoek en vindt Brillat-Savarin voor een bord met een mooie gebraden poularde van Le Mans. De vriend vraagt zich af of dit wel het juiste dieet is voor een zieke, waarop Brillat-Savarin antwoordt dat hij van gerst en boekweit leeft.
En deze poularde dan? vraagt de vriend.
Zij heeft er twee maanden van geleefd en nu leef ik ervan, was zijn antwoord.
Collega wijnblogger Bert stuurde een mailtje deze week.
Of we zin hadden om aanwezig te zijn bij de persconferentie van zijn vertaling van het boek La Belgique, Le vin van René Sépul en Cici Olsson?
Zin en wijn en dat in één woordenrijtje! De logistiek hier ten huize een keer overlopen en ja, ‘t ging lukken.
Op dus naar Pazzo waar de trap omhoog, me leidde naar zacht geroezemoes en vrolijke verwachting en ik terecht kwam in een boeiende blend van “incrowd”.
De journalist en zijn dame
René Sépul is een fijne man en zijn echtgenote, die de foto’s voor dit boek nam, een twinkelende dame.
Ze trok me aan m’n arm, stelde me voor aan Pieter en zei: “zeker deze man een keer in het licht zetten op je blog!” Zal ik doen, beloofd. Zo heb ik een excuus om eindelijk een keer tot op die camping te raken…
Handelaar
Wim van Cantucci moest ik ook leren kennen. Tja, wie zijn wijnwinkel naar een italiaans koekje vernoemd en dan ook nog een keer het liefst in Piëmonte verblijft kan niet anders dan in mijn lijstje ‘zeker een keer langsgaan’ belanden.
Boer
De wijnboer uit Sicilië sprak een sappig vlaams en vertelde waarom hij terugkeerde naar la bella italia. Een verhaal over hoe wijn toch “bijten” kan en hoe daar dan een wijngaard en flessen uit groeien.
Kok
Michele van Il Mezzogiorno, nog een siciliaan, toverde de meest lekker gerechten in mijn hoofd en nodigde me uit om zeker eens langs te komen. Doe ik!
Sommelier
Steve nam het deeltje sommelier voor zijn rekening vanavond. Hij verhaalde over de wonderlijke wegen waarlangs hij wandelde. Van Gordon Ramsay over een sheik naar de Dôme en uiteindelijk naar zijn wineconsult.
Kwamen allemaal terecht in een boek
Waar we voor kwamen, het boek: België, wijn.
Geen “echte” pers aanwezig op deze persconferentie want verkiezingshitte. Daar hebben we niet om getreurd (al hadden ze ongelijk!).
België, wijn. werd geschreven door een journalist en hij baseerde zich op het idee om iets op te bouwen uit ontmoetingen.
En zo vertelde René over het ontstaan van dit boek en wat daaruit was voort gevloeid. De mensen en de wijnen en de vriendschappen en …
En toen jeukten mijn vingers om te schrijven – voor(schrijf)pret.
Goesting
Want hier was dat zachte geroezemoes van daarnet en de voorpret in mijn vingers
Mensen, samen pratend, zittend of staand, met een glas in de hand
en wijnen, meegebracht door handelaar, wijnboer of sommelier.
Ontmoetingen en verhalen, ieder op hun beurt met een twinkel in de ogen en een goesting in de stem, twinkelende goestingen waar ik zo van hou.
Het boek is er eentje om van te genieten, een geroezemoes van wijnmensen in heel België en eentje dat volgens mij in het kleine kamertje van elke wijnliefhebber thuis hoort. En zeker ook voor de prachtige foto’s
De Vlaamse Wijnbloggers vertellen nog een keer samen en Zuid Afrika is het pièce de resistance van deze gezamelijk krachtinspanning.
Dorst
Te weinig tijd, dus loop ik met gekruiste vingers de trap af op hoop van zegen dat er ergens een ZA verborgen ligt.
Dorstdy-hof lees ik, klinkt in elk geval zuid afrikaans… dat laatste is juist, het eerste niet. Waarschijnlijk lest deze fles mijn dorst wel, maar het is Drostdy-hof.
Hoe die in mijn kelder komt? Geen idee, ik ben namelijk niet zo’n lijstjesmens. Zie redenen daarvoor:
- chaos is net niet my first name
- ik hou wel van (vergeten) verrassingen
- en van lijstjes zoals deze – gedachtenlijntjes
Drost
Drostdy-hof ligt in de Tulbagh Vallei, ten noorden van Kaapstad en kreeg zijn naam van het voormalige gerechtshof.
Als je even uitzoemt op deze plaats beland je in de Coastal Region – met daarin ook de bekendere districten Stellenbosch en Paarl.
Het district Tulbagh, wordt aan drie kanten omarmd door de Winterhoek Bergen. De temperatuur is er gemiddeld hoog, maar in dit amphitheater blijft koude nachtlucht wat langer hangen en kunnen de druiven genieten van koele ochtenden.
Druif
Terug naar mijn fles: Adelpracht, sweet and fruity staat erop. Na eventjes zoeken vind ik naast de druif – chenin blanc – ook het jaartal 2006.
Hmm, special late harvest, maar goed dat dit zoet is, dan rest er misschien wat van de smaak na al die jaren verwaarlozing.
Ooit was 1/3de van de druivenstokken in dit regenboogland chenin blanc, maar veranderende smaken zorgden ervoor dat er nu nog maar zo’n 18% rest.
En je kan het zo gek niet bedenken, ook voor deze verwaarloosde druif zijn aanhangers opgestaan. Op hun website doen ze ondermeer een poging om de benaming ‘steen’ te verduidelijken.
En ik, ik begrijp die sympathie wel. Een druif die zo wendbaar is dat je ze van droog over zoet tot sprankelend in een fles kan stoppen… die mag best wat in de spotlights hangen.
Dorst gelest?
Hoe het de fles van 2006 verging … niet zo best. Al die jaren van verwaarlozing maakten deze Adelpracht tot een wijn met
- nog wel wat zuren
- nog wel wat zoet
- nog wel wat fruit
- maar vooral ook een hoop sherry-toetsen
Verouderd dus. Ach, de krokodillen onder mijn gootsteen mochten ook wel weer eens een slok, die zijn de laatste tijd niet vaak meer aan hun trekken gekomen.
Zuid Afrika en wijn en voetbal
Al kan je bovenstaande woorden gerust laten wisselen tijdens de wedstrijd, mag je er van mij ook eentje op de reservebank zetten of laat ze even dribbelen om op te warmen in je geest.
Dit jaar scoort de FIFA in elk geval een hattrick met deze woordencombinatie. Voor het eerst is er officiële WK-voetbalwijn in wit, rosé en rood.
Ik vermoed dat ze de goden niet wilden tarten en daarom in wit niet voor een zuid afrikaans steentje kozen maar voor chardonnay. Voor hun cap classique rekenen ze blijkbaar alvast op verlengingen!
bij de weg, check een keer het filmpje over mister chenin blanc van zuid afrika bij collega wijnblogger wim!
|
|
gespuwd