@foto
… waarom ik blij ben dat ik gebeten ben door de wijnmicrobe
- leren spuwen
met het bizarre gevolg dat ik op recepties op zoek ga naar de dichtstbijstaande lege vaas,
met het vrolijke effect dat mijn oepsydaisy gehalte al na 1 glas wijn hoog is - leren walsen
wat mijn ochtendhum niet tengoede komt als m’n shot sap van satan de grenzen van mijn tasje weer negeert,
laat staan de indruk die ik achterlaat bij de collega’s doordat ik dit ritueel herhaal tijdens onze ochtend-roddel - leren ruiken
waardoor ik mensen soms sneller “neus” dan zie… wat niet altijd een zegen is,
en toilet-bezoeken, overvolle zalen, vergeten etensresten… lokken nu een vlucht reflex uit
1. Laatst op een proeverij: wijnbouwer 1 raadde mij aan van zijn wijnen in de spuwemmer van wijnbouwer 2 te spuwen, zodat deze met al dat spuwen eens eindelijk goede wijn kon maken.
2. Er was een periode, weliswaar van zeer korte duur, dat ik zelfs met een glas water walste. Gelukkig zijn er enkele mensen die het goed met mij menen, die mij hierop gewezen hebben.
3. Ik ben er nog niet uit of een mens die geboren wordt met een beperkte gave voor het ruiken dit effectief zich kan omtoveren tot een goede neus. Ik ben gelukkig geboren met een iets beter d
an gemiddelde neus. En inderdaad al doende leert men. Je zal mij in de lente al eens aan een struik zien ruiken.