Een pistolet met americain en mosterd en daarbij een glas champagne…
Is het wel wijnliefhebberverantwoord om deze combinatie te maken?
Is er aan de GeKUS-regeltjes voldaan om tot een ultieme eet en drinkervaring te komen?
Gisteren, in het holst van de nacht keerde ik terug uit “mijn” wijnwalhalla.
Piëmonte, geen andere plaats op deze draaiende bol voelt zo aan als thuiskomen. In deze streek mogen rondstruinen met 2 andere wijnliefhebbers die het nodige gebrek aan timemanagement bezitten en weigeren met een stiff upper lip over wijn te praten… ‘t was een wonderlijke wandeling door wijngaarden.
En ja, daar hoorde wijn proeven bij!
Alle B’s hebben we geproefd: barbaresco, barbera, barolo. Ons eerste bezoek was een aperitief. Moscato d’Asti. Een schuimwijn met restsuikers en laag alcoholgehalte, het klinkt als kidibul, maar vergis je niet. De wijnboer die wij bezochten leverde zelfs het bewijs dat deze drank lekker kan verouderen. Zeg dus nooit “nooit”.
En ja, gegeten hebben we ook.
De ene keer eenvoudig, de andere keer wat uitgebreider. Die ene homp parmiggiano, met dat mesje om te brokkelen… chaos op een bord, heerlijk om “zo hoort het regeltjes” volledig te negeren.
En ja, dat was genieten.
Genieten van het landschap, de ontvangsten bij de wijnboeren, oeverloze gesprekken en vele glazen wijn.
Seg! Moest het hier niet, in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen, gaan over ‘the perfect food and wine match’?
A l’ Italienne?
Op restaurant in Piëmonte is de wijnkaart telkens weer een verademing. Keuzes te over en de prijs van een fles wordt er veelal gewoon verhoogd met wat men hier “kurkrecht” zou noemen. Drie wijnliefhebbers met in hun midden een zelfverklaarde foodmonk… die moeten toch op zoek gaan naar die ultieme match?
We hebben gedaan wat ik deze ochtend deed.
Na die intense dagen was ik behoorlijk uitgeteld en content om weer in omarmingsbereik van mijn 3 mannen te zijn. De zon deed haar best, de zonen bruisten en ik wou bij het late ontbijt iets fris en fruitigs, iets wat doet glimlachen en onnavolgbaar feestgevoel oproept, iets om de vermoeidheid uit me weg te drinken (naast het tasje caffé dan).
Champagne dus, want dat past bij mijn stemming en het moment en de mensen om mij heen.
Meer nog dan al die regeltjes voor de ultieme wine and food match is voor mij het gezelschap en de sfeer belangrijk. Een fles wijn met een bijpassend verhaal, een fles wijn waarvan mijn gezelschap geniet, een fles wijn waar ik zin in heb, een fles wijn die later leeg in de gang staat, gevuld met het gefluister van hoe ze alsmaar leger raakte.
En proeft de wijn dan toch als een tang op een varken bij het eten?
Een snufje longiwine in de fles, kurk erop en in de ijskast om te bewaren voor een volgend moment, een moment dat er ongetwijfeld weer gauw aankomt!
Omdat wijn meer is dan een druif
Regels om wijn en eten te combineren vind je overal en ze zijn een leidraad, ze zijn echter nooit een wijndichte garantie voor “the perfect match”.
Voorbeeldje? Wie al die zuren in een typische barbera maar niets vindt zal misschien objectief kunnen beamen dat de wijn perfect gaat bij de succulent gegaarde risotto… toch zal 1+1 hier minder zijn dan 2.
Wijn is inderdaad zoveel meer dan de druif, dan de wijn in de fles…
En wijn ter plekke gedronken geeft direct dat haakje…een haakje dat eens terug thuis ook nog zo heerlijk zich kan vasthechten. Sfeer, gemoedstoestand, locatie en gezelschap dat zijn waarschijnlijk de belangrijkste elementen om tot een goede wine-food pairing te komen.
Tof dat een aantal wijnbloggers onafhankelijk tot dezelfde conclusie komen.
WiFo-pairing (Wine-Food Pairing) kan boeien wanneer bij het genieten van beiden er een nieuwe symbiose ontstaat.
Ofwel stoort de wijn niet bij het genieten van een gerecht, en is het eerder de vloeibare aanvulling zonder het gerecht in onevenwicht te brengen. Ofwel biedt de wijn een ervaring aan die niet los kan geproefd worden van het gerecht. Beide ervaringen vind ik doorgaans zinvol, en biedt voldoende speelruimte aan beide de kok en de wijnliefhebber.
De uitdaging waar de kok en sommelier voor staan, wanneer ze beslissen om met beide samen de ultieme smaaksensatie te creëren, is niet min. Helaas bieden weinig restaurants vandaag deze kracht als intrinsieke competentie. In veel gevallen beperkt men zich tot een unieke ‘food’-creatie waarbij een gepast wijn wordt gezocht. Met mijn wijnstudie in het achterhoofd, is het interessant om restaurants/gerechten/chefs te zoeken die starten met het smakenpallet van een wijn, en daar een gerecht rond creëren. Dit vraagt natuurlijk een actieve kennis en dagelijkse interesse van de chef in wijnen. Dat betekent eveneens dat in de dagelijkse battle in de keuken, de sommelier mee als lijnmanager ingezet dient te worden.
Een uitdaging …
FoodMONk, maar één adres in Vlaanderen waar je dan per se eens moet geweest zijn: Pierre pour les Amis. Peter start echt vanuit de wijn, voor het bereiden van een gerecht, of zelfs het samenstellen van een menu.
Longiwine deed mij toch de wenkbrauwen fronsen. Na wat gegoogle nog meer. Positieve ervaring er mee?
Maarten.
Maarten, ja! behoorlijk positieve ervaringen mee en in al mijn enthousiasme heb ik nog wat mensen aangestoken
Gisteren vertelde Wim van Vignelier mij nog hoe verbaasd hij was geweest dat de witte wijn die hij al enkele weken in zijn koelkast was vergeten dankzij de ‘treatment’ met longiwine niets van zijn frisheid en aroma’s verloren was …
enige ‘itch’ de bus lijkt op een bus haarlak en mijn echtgenoot verklaarde mij gek dat ik zoveel geld had betaald voor zo’n gedrocht
maar ja, het werkt – en ‘t is een absolute aanwinst voor een huishouden waar telkens verschillende flessen in de koelkast staan en de tijd soms ontbreekt om in één avond een fles te ledigen
tot grote spijt trouwens van de krokodillen die in mijn afvoer huizen