een comment ‘… opportunisme van de bovenste plank…’ op mijn blog die mij wel erg zwaar op m’n maag valt
- een vaststelling ‘… en ik weet nog altijd niet welke wijnstijl ik op jou moet plakken… ‘
- een gesprek aan tafel ‘… misschien is er ook wel een verband tussen de wijn die iemand graag drinkt…’
- een facebooknote ‘… klopt mijn “redenering” de wijn lijkt op de wijnmaker niet…’
Een blend van deze gebeurtenissen die de afgelopen dagen door mijn leven dwarrelden zet me aan het denken.
Vakjes
Een tijdje geleden was iemand op zoek naar hoe ik in de NLP vakjes zou passen
auditief
nee
visueel
nee
toch ?
nee
syneshetisch !
voor wie niet mee is, het “verdict” luidde dat ik niet kan kiezen en al mijn waarnemingen een beetje meng.
Vandaar mijn uitspraken als ‘deze wijn ruikt naar de kleur paars’ bijvoorbeeld.
Wijnvakje
Verklaart dat mijn “neiging” om de wijnmaker / -verkoper terug te zoeken in het glas?
Een wijn met een hoek af? Check de wijnmaker.
Elegant, strak in het pak maar met een hartveroverende twinkeling in zijn ogen die wijnhandelaar? Proef z’n wijnen.
Die wijnmaker als een uit-de-boekjes-italiaan in piëmonte, met krullen die alle kanten uitsprongen en een ingehoudenheid die pas los kwam na wat proeven? Zijn wijnen getuigden van charmante elegantie, deden glimlachen maar we moesten ze soms wat tijd geven …
Tja, dan kan het niet anders dan dat de favoriete wijn van een wijnliefhebber ook zijn/haar karakter weerspiegelt.
Mijn vakje
Sjusa, ik heb niet echt één favoriet. Maandag dronk ik met veel plezier moscato d’asti en sloot ik de avond af met een piëmontese ‘vini di tavola’. En ze pasten me perfect.
Een barolo van Mauro Veglio liet me een tijdje geleden met tranen in mijn ogen achter en ik mis een spaanse huiswijn gemaakt van airen die me elke keer weer deed glimlachen.
Hmm, veel italiaans – heb ik dan veel zuren …
ongetwijfeld mag ik ook wat elegantie en flamboyantie aan mijn karakter toevoegen!
Binnen mijn vriendenkring zie ik mensen die houden van natuurlijke wijnen – de passie waarmee ze ook over hun zoektocht naar puurheid in groenten, vlees en relaties spreken, vertelt me veel.
Eéntje is een languedoc-roussillon adept, yep… steeds op zoek naar orde en duidelijkheid en beter worden, wat zeg ik? De beste worden.
Een andere heeft een wijnkelder die zijn drang naar steeds meer wijnkennis uitstraalt, alle wijnen van één domein of alle jaargangen van één wijn.
Vakjes delen
Laat ik een keer een oefening maken. Vertel me, wat is jouw favoriete wijnstijl/druif … en lukt het om samen met mij door één (wijnkelder)deur te raken?
Het leven is als de trap van een wijnkelder. Elke trede is een vakje waar je je goed in voelt op dat moment; en telkens je dacht dat vakje gevonden te hebben wat intuïtief bij je natuurlijke drang past, merk je dat er nog een trede is. En daar opnieuw ontdek je nieuwe driften, nieuwe elegantie, een diepere verfijning, zonder de ontdekking van de vorige trede te willen afschilderen als minderwaardig. En dat is waarom een spreekwoord als ‘wijsheid komt met de jaren’ nog steeds stand houdt; pas bij het bewandelen van de gehel trap, de kelder te hebben ontdekt, zal je een oordeel kunnen vellen, zal je een keuze kunnen maken… En wellicht pas dan kan je alles in zijn context en kader bekijken. En dat is nu net het leuke: elke ontdekking voelt aan als een nieuwe perfecte keuze, en toch weet je dat je pa sop het einde van de rit een beter beeld zal hebben. En mezelf kennende, zal ik op mijn sterfbed zeggen: en er was nog zoveel te ontdekken… het kon alleen maar nog mooier worden, want het was al mooi tot hier toe. En hiermee laat ik graag de kelderdeur openstaan…
grazie!
Wel foodmonk, dat heb je schitterend gezegd. Zoveel wijnwijsheid in zeven regeltjes…
Persoonlijk heb ik een zeer uitgesproken voorkeur voor… lekkere wijn.